dürbün - öykü

DÜRBÜN

(öykü)

Güneş gök yüzünde sanki hiç hareket etmiyor ve sonsuz sıcaklığını yeryüzüne

yayıyordu. Caddeler ve sokaklar boştu. Ağaçların ve kuytu yerlerin gölgesi bile serin değildi.

Manava, bakkala, markete giden elinde şemsiye, evinden öyle çıkardı.

Sıcaklığı insanların haricinde hayvanlarda sevmemişti. Gök yüzünde çığklık atan kuşlar

yoktu. Kedileri duvarların üzerinde gezinirken göremezdiniz. Çöp tenekelerinde de

bulamazdınız.

Ali sıcaktan kavrulmamak için balkondan içeri geçti. Bir hayli terlemişti. Islak tişörtü

bunun belirtisi idi. Onca zaman elinde dürbün, her tarafı taramış, kayda değer bir görüntü

yakalayamamıştı. Zaten kız milleti evden dışarıya hiç çıkmaz, üstüne bu sıcaklıkta eklenince

adeta buharlaşırlardı.

Dürbünü yeni almıştı. Tatile gidecekti. Orada doğa ile başbaşa kalıp ulaşmakta zorlanacağı

yerlere dürbünden bakacaktı. Bundanda kısa sürede sıkılacağını biliyordu. Dürbün için çok para

harcamıştı. Ona sıkıntı veren fazla yaşayamazdı. Ali en son bir dijital fotoğraf makinesi

almış, her görüntüyü çekmeye başlamıştı. Bunaltı geçirincede cihazı paramparça yapmıştı. Ali

düşündü. “Dürbünü şimdi kırsam iyi olacak” dedi içinden.

Önce serinlemeliydi. Banyoya girdi. Sabunlu bir duş aldı. Uzun süre soğuk su altında kaldı.

Beyninin çalıştığını hissetti. Mis gibi soğuk iliklerine işlemiş, üşümeye başlayınca banyodan

çıkmıştı. Üzerini giydi. Saçlarını taradı. Sonra evden çıkıp garaja girdi. Demirden bir balyoz

aldı. “İşte en zevkli an.” Diye söylendi.

Dürbünü taşın üzerine koydu. Balyozu kaldırdı. Dürbüne hızla indirmeye başladı. Birkaç

darbeden sonra geriye parçalar kalmıştı. Sonra artıkları toplayıp çöpe attı.

Oda biliyordu. Bu sıcaklıktan değildi. Dürbüne uyguladığı içindeki şiddet hiç değil. Ali doğa

ile arasındaki engeli kaldırmıştı. Zaten o güzel eşyaların eski çağlardan tanrılara kurban

edilebileceğini biliyordu. Tatile gideceği için bu yolla yaratıcıya teşekkür ediyordu.

Birden telefon çaldı. Karşıdaki arkadaşı Rıdvan’dı. Ona hazırlanmasını, az sonra yanına

geleceğini söylüyordu. Telefon kapanınca Ali gerekli olacak her şeyi çantasına doldurdu. Son

olarak içinde az bir para bulunan cüzdanı koydu. Ve beklemaya başladı.

Korna sesi duydu. Rıdvan gelmişti. Ali çantasını alıp evden çıktı. Kapıyı kilitledi. Arabanın

Yanına geldi. Ön koltuğa oturdu. Ve hareket ettiler.

Vakit hayli ilerlemişti. Uzun bir yolculuktan sonra geldikleri yer tatil köyü idi. Görünürlerde

modern evler vardı. Hiç apartman yoktu.

Rıdvan “Geceyi pansiyonda geçirseydik iyi olurdu.” Diye konuştu.

Ali “biliyorsun paramız yetişmez. Yamacın birine çıkar geceleriz.” Dedi.

Çadırları yoktu. Arabanın içi onlara yeterdi. Ve yeniden hareket ettiler. Dağda köyü

görebilecekleri bir yüksekliğe kadar gittiler. Boş yer bulup arabayı parkettiler.

Ali “ ben bu gün dürbünü kırdım.” Diye konuştu.

Rıdvan “iyi olmadı.” Dedi.

Ali “kızlar her zaman denizdedir, dedi. Onlara dürbün ile bakmak hoş değil.”

Rıdvan “niye?” diye sordu.

Ali “çapkın isen dürbün bu özelliğini köreltir.” Diye cevap verdi. O andan itibaren fazla

tartışmadılar.

Rıdvan “ haydi uyuyalım. Yarın erken kalkacağız.” Dedi.

İki arkadaş arabanın içine girdi. Uykuya daldı. Sabah uyandıklarında önce karınlarını

doyurdular. Sonra hazırlanıp yola çıktılar. Artık ikisi de denizdeki kızların potansiyeli idiler. Ali

ise daha başkaydı. O ihtiyaç hissetmeyen bir duygu ile omuzları boğa gibi gerilmiş ve başı

dikti.